غزل ۲۴۲ - بخاک من گذری کن، چو در وفای تو میرم

به خاک من گذری کن، چو در وفای تو میرم
که زنده گردم و بار دگر برای تو میرم ۱

نهادم از سر خود یک به یک هوی و هوس را
همین بود هوس من که در هوای تو میرم ۲

دل از جفای تو خون شد، روا مدار که عمری
دم از وفا زنم و آخر از جفای تو میرم ۳

تویی که جان جهانی فزاید از لب لعلت
منم که هر نفس از لعل جانفزای تو میرم ۴

به حال مرگم و سوی تو آمدن نتوانم
تو بر سرم قدمی نه، که زیر پای تو میرم ۵

رو، ای رقیب، ز کویش، که ترک جان نتوانی
تو جای خویش به من ده، که من به جای تو میرم ۶

مرا به خواری ازین در مران بسان هلالی
گذار، تا چو سگان بر در سرای تو میرم ۷