غزل ۲۵۰ - من که باشم که می لعل به آن ماه کشم؟

من که باشم که می لعل به آن ماه کشم؟
بگذارید که حسرت خورم و آه کشم ۱

بس که دریافت مرا لذت خونخواری عشق
دل نخواهد که دگر باده دلخواه کشم ۲

تا کند سوی من از راه ترحم نظری
هر زمان خیزم و خود را به سر راه کشم ۳

میرم از غصه که ناگاه به آن ماه رسد
آه سردی که من سوخته ناگاه کشم ۴

چند درد و المش بر دل پُر درد نهم؟
چند کوه ستمش با تن چون کاه کشم؟ ۵

پیش آن خسرو خوبان چه کشم ناوک آه؟
چیست این تحفه که من در نظر شاه کشم؟ ۶

ماه من رفت، هلالی، که نیامد ماهی
تا به کی محنت سی روزه ازین ماه کشم؟ ۷