غزل ۲۹۰ - ساخت گدای درگهت مرحمت الهیم

ساخت گدای درگهت مرحمت الهیم
بلکه گدایی تو شد موجب پادشاهیم ۱

بنده غلام آن درم، وه! چه کنم؟ که می‌کند
ترک سفید روی من ننگ ز رو سیاهیم ۲

ساید اگر به فرق من گوشه نعل مرکبت
راست به ماه نو رسد رفعت کج کلاهیم ۳

گر تو به جرم عاشقی قصد هلاک من کنی
موجب صد گنه شود دعوی بی گناهیم ۴

مستم و پیش محتسب دعوی زهد کرده ام
قاضی شرع بیش ازین کی شنود گواهیم؟ ۵

فارغم از شه و سپه، لیک به کشور بتان
هست سپاهییی که من کشته آن سپاهیم ۶

چند هلالی از وفا آید و رانی از جفا؟
وه! چه کنم؟ که من تو را خواهم و تو نخواهیم ۷