غزل ۲۹۱ - ای ماه من و شاه سپاه همه خوبان

ای ماه من و شاه سپاه همه خوبان
خوبان همه شاهند و تو شاه همه خوبان ۱

آنجا که تو بر مسند عزت بنشینی
بر باد رود حشمت و جاه همه خوبان ۲

از حسرت آن چشم، که بی سرمه سیاهست
خون می رود از چشم سیاه همه خوبان ۳

سویم نظری کن، که بسی خوب تر افتد
زان چشم نگاهی ز نگاه همه خوبان ۴

خوبان، چو سراسر همه در راه تو خاکند
خاکست سرم بر سر راه همه خوبان ۵

تیغ از کف خوبان گنهی نیست وگر هست
بر گردن من باد گناه همه خوبان! ۶

پرسید که: آن زهره جبین کیست، هلالی
خورشید همه عالم و ماه همه خوبان ۷