غزل ۲۹۲ - من گرفتار و تو در بند رضای دگران

من گرفتار و تو در بند رضای دگران
من ز درد تو هلاک و تو دوای دگران ۱

گنج حسن دگران را چه کنم بی رخ تو؟
من برای تو خرابم، تو برای دگران ۲

خلوت وصل تو جای دگرانست، دریغ!
کاش بودم من دل خسته به جای دگران ۳

پیش ازین بود هوای دگران در سر من
خاک کویت ز سرم برد هوای دگران ۴

پا ز سر کردم و سوی تو هنوزم ره نیست
وه! که آرد سر من رشک به پای دگران ۵

گفتی: امروز بلای دگران خواهم شد
روزی من شود، ای کاش! بلای دگران ۶

دل غمگین هلالی به جفای تو خوشست
ای جفاهای تو خوشتر ز وفای دگران ۷