غزل ۳۰۴ - از رشک سوختم، به رقیبان سخن مکن

از رشک سوختم، به رقیبان سخن مکن
گر می کنی، برای خدا، پیش من مکن

در آرزوی یک سخنم جان به لب رسید
جانا، تو را که گفت که با ما سخن مکن؟

هر جا که شمع جمع شدی سوختم ز رشک
بهر خدا، که روی به هر انجمن مکن

عاشق منم، حکایت فرهاد تا به کی؟
جان کندنم ببین، سخن کوهکن مکن

تا چند بهر قتل من آزرده می شوی؟
سهلست بر من، این همه، بر خویشتن مکن

ای کز دیار عقل فتادی به ملک عشق،
حال غریب ما نگر، این جا وطن مکن

گفت از لبت هلالی و قدر شکر شکست
نامش به غیر طوطی شکر شکن مکن