غزل ۳۰۹ - به خاک پای تو، ای سرو ناز پرور من

به خاک پای تو، ای سرو ناز پرور من
که جز هوای وصال تو نیست در سر من

به راه عشق تو خاکم، طریق من اینست
درین طریق نباشد کسی برابر من

غم تو در دل تنگم نشست و منفعلم
که نیست لایق تو کلبه محقر من

ز جلوه سمن و سرو دل نیاساید
کجاست سرو سهی قامت سمن بر من؟

ز تُرک مست من، ای زاهدان، کناره کنید
که نیست هیچ مسلمان حریف کافر من

حذر کنید، رقیبان، ز سیل مژگانم
که دردمندم و خون می‌چکد ز خنجر من

عتاب کرد و جفا نیز می‌کند، هیهات!
هنوز تا چه کند طالع ستمگر من؟

هلالی، از می عشرت مرا نصیبی نیست
مگر به خون جگر پر کنند ساغر من