غزل ۳۱۱ - در کوی بتان نیست کسی زارتر از من

در کوی بتان نیست کسی زارتر از من
در پیش عزیزان جهان خوارتر از من

گفتی که: مرا یار وفادار بسی هست
هستند، ولی نیست وفادارتر از من

گر طالب آنی که به یاری بنشینی
بنشین، که تو را نیست کسی یارتر از من

چون غنچه اگر سینه تنگم بشکافی
دانی که نبودست دل افگارتر از من

خلق دو جهانست گرفتار تو، لیکن
در هر دو جهان نیست گرفتارتر از من

جز من دگری را سگ آن کوی مخوانید
کین مرتبه را نیست سزاوارتر از من

امروز اگر عشق گناهست، هلالی
فردا نتوان یافت گنه کارتر از من