غزل ۳۱۲ - نه رحم در دل یار و نه صبر در دل من

نه رحم در دل یار و نه صبر در دل من
اجل کجاست؟ که بس مشکل‌ست مشکل من

ز مهوشان طمع مهر کرده‌ام، هیهات!
زهی خیال کج و آرزوی باطل من

ز منزلی، که منم، ره به عیش نتوان برد
که رهگذار غم افتاده است منزل من

به داغ لاله رخان چون برون روم زین باغ
گل دگر ندهد غیر لاله از گل من

مگو که: در دل تو زنگ بسته پیکانم
که تخم مهر و وفا سبز گشت در دل من

همه متاع جهان را به نیم جو نخرم
کزین معامله بی حاصلست حاصل من

به دست دوست، هلالی، مرا ز قتل چه باک؟
اگر هلاک شوم جان فدای قاتل من