غزل ۳۱۳ - تا به کی تند شوی بهر جفای دل من؟

تا به کی تند شوی بهر جفای دل من؟
چند روزی به وفا کوش برای دل من

گر تو می‌داشتی این آتش پنهان، که مراست
دل بی‌رحم تو می‌سوخت، چه جای دل من؟

حاش لله! که دلم ترک تو گوید به جفا
کز جفاهای تو بیشست وفای دل من

زان دو گیسوی دلاویز چه امکان گریز؟
که دو زنجیر نهادند به پای دل من

هر طبیبی که خبر داشت ز بیماری عشق
غیر وصل تو نفرمود دوای دل من

دل گرفتار بلاییست، هلالی، که مپرس
کس گرفتار مبادا به بلای دل من!