غزل ۳۱۴ - ای قدت نازک نهال جویبار چشم من

ای قدت نازک نهال جویبار چشم من
لطف کن، برخیز و بنشین بر کنار چشم من

چشم مردم را غبار از گرد می‌باشد، ولی
می‌برد گرد سر کویت غبار چشم من

اشک من هر کس که دید از کار چشمم دست شست
گوشه چشمی گرفت از دست کار چشم من

قطره خون بود کز دل داشت چشمم یادگار
برکنار افتاد اکنون یادگار چشم من

گر به روی من، هلالی، سیل اشک آمد چه شد؟
تا چه‌ها آید هنوز از رهگذار چشم من؟