غزل ۳۱۷ - خوش آنکه در همه روی زمین تو باشی و من!

خوش آنکه در همه روی زمین تو باشی و من!
به جز من و تو نباشد، همین تو باشی و من

بهار می‌رسد، آیا بود که در چمنی
نشسته پای گل و یاسمین تو باشی و من؟

شدی به باغ، که آنجا خوش‌ست مجلس می
بلی خوش‌ست، اگر همنشین تو باشی و من

مخوان به جلوه‌گه ناز خود رقیبان را
همین بس‌ست که، ای نازنین، تو باشی و من

خوش‌ست هم سفری با تو، خاصه آن وقتی
که گر به روم رَوَم، یا به چین، تو باشی و من

بهار آمد و کشت این هوس ز شوق مرا
که بر کنار گل و یاسمین تو باشی و من

مگو که: عمر هلالی گذشت با دگران
ازین چه باک، اگر بعد ازین تو باشی و من؟