غزل ۳۱۸ - گهی لطفست و گاهی قهر کار دلربای من

گهی لطفست و گاهی قهر کار دلربای من
ولی لطف از برای دیگران، قهر از برای من

به خوبان تا وفا کردم جفا دیدم، بحمدالله
که تقریب جفای خوبرویان شد وفای من

دعای خویش را شایسته احسان نمی‌دانم
خوشم گر لایق دشنام هم باشد دعای من

به درد عشق خو کردم، ندارم تاب بیداری
طبیبا، ترک درمان کن، که درد آمد دوای من

بلای من شد این بالا، خدا را، پیش من بنشین
نمی‌خواهم که پیش دیگران آید بلای من

ز اشک خود به خون آغشته‌ام، سوی تو چون آیم
که بر خاک درت جا نیست پاکان را، چه جای من؟

هلالی، بعد ازین خواهم: قدم از فرق سر سازم
که در راهش سر من رشک‌ها دارد به پای من