غزل ۳۳۲ - خاکم بره پیک حریم حرم او

خاکم به ره پیک حریم حرم او
باشد که به جایی برسم در قدم او

بر داغ دلم مرهم راحت مگذارید
تا کم نشود راحت درد و الم او

زین گونه که بر من ستم دوست خوش آید
خوش نیست که بر غیر من آید ستم او

می سوزم و این آه جگر سوز دلیلست
کز جان و دلم دود برآورد غم او

داریم امید کرم از یار، ولیکن
دیدیم ستم‌ها و امید کرم او

از تیغ تو صد کشته شود زنده به یک دم
گویا دم جان پرور عیسیست دم او

گفتم که: هلالی ز غمت سوی عدم رفت
گفتا: چه تفاوت ز وجود و عدم او؟