غزل ۳۳۳ - چند گیرد جام می کام از لب میگون او؟

چند گیرد جام می کام از لب میگون او؟
ساقیا، بگذار، تا بر خاک ریزم خون او

قصه لیلی و مجنون پای تا سر خوانده ام
هم تو از لیلی فزونی، هم من از مجنون او

مهر آن مه را به جان خواهم، که بس لایق فتاد
عشق روز افزون من با حسن روز افزون او

داغ‌ها دارم به دل چون لاله و نتوان نهفت
کان همه داغ درون پیداست از بیرون او

درد ما چون حسن او هر روز اگر افزون شود
زود خواهد کشت ما را حسن روز افزون او

از فسونگر نیست چون بی‌خوابی ما را علاج
پیش ما افسانه بهتر باشد از افسون او

نامه قتلم نوشت و ساخت عنوانش به خون
تا هم از عنوان شوم آگاه بر مضمون او

سرو می‌گوید هلالی قد موزون تو را
در عبارت کوته آمد طبع ناموزون او