غزل ۳۳۴ - خواهم فگندن خویش را پیش قد رعنای او

خواهم فگندن خویش را پیش قد رعنای او
تا بر سر من پا نهد، یا سر نهم بر پای او

سرو قدش نوخاسته، ماه رخش ناکاسته
خوش صورتی آراسته، حسن جهان آرای او

گر در رهش افتد کسی، کمتر نماید از خسی
از احتیاج ما بسی، بیشست استغنای او

تا دل به جان ناید مرا، از دیده گو: در دل درآ
مردم نشینست آن سرا، آنجا نخواهم جای او

غم نیست، جان من، اگر، داغم نهادی بر جگر
ای کاش صد داغ دگر، می‌بود بر بالای او

گفتم: هلالی دم به دم، جان می‌دهد، گفتا: چه غم؟
گفتم: به سویش نه قدم، گفتا: که را پروای او؟