غزل ۳۴۴ - سازم قدم ز دیده و آیم به سوی تو

سازم قدم ز دیده و آیم به سوی تو
تا هر قدم به دیده کشم خاک کوی تو

روی تو خوب و خوی تو بد، آه! چون کنم؟
ای کاش! همچو روی تو می‌بود خوی تو

منما جمال خویش به هر کج‌نظر، که نیست
چشم بدان مناسب روی نکوی تو

جان و دل آرزوی وصال تو کرده‌اند
من نیز کرده با دل و جان آرزوی تو

چون من هلاک روی توام، رخ ز من متاب
بگذار تا: هلاک شوم پیش روی تو

ای دل، ز دیده گریه شادی طمع مدار
کین آب رفته باز نیاید به جوی تو

ساقی، مران ز مجلس خویشم، که خو گرفت
دستم به جام باده و چشمم به روی تو

گفتی: کنم هلالی دیوانه را علاج
ای من غلام سلسله مشک بوی تو

از لطف گفته‌ای که: هلالی غلام ماست
ای من غلام لطف چنین گفتگوی تو