غزل ۳۵۷ - جان من، گاهی سخن کن ز آن لب و کامی بده

جان من، گاهی سخن کن ز آن لب و کامی بده
ور سخن با عاشقان حیفست، دشنامی بده

چون دل از دست تو بی آرام شد، بهر خدا
بر دلم دستی نه و یک لحظه آرامی بده

می‌کنم پیش تو عرض حال بی سامان دل
گر توانی قصه او را سرانجامی بده

ساقیا، از آتش دل شعله در جانم فتاد
تا زنم آبی بر آتش، لطف کن، جامی بده

تا تو را فارغ شود خاطر ز سختی‌های دهر
چند روزی دل به دست نازک اندامی بده

جان من در حسرت آن ساعد سیمین بسوخت
چند سوزی بی‌دلان را؟ وعده کامی بده

ناصحا، پند تو از طعن هلالی تا به کی؟
ای نکونام دو عالم، ترک بدنامی بده