هوش مصنوعی:
این شعر از هلالی بیانگر درد و رنج عاشقی است که از فراق و هجران معشوق خود رنج میبرد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای غنی، مانند لاله، عنبر، گل و ژاله، احساسات عمیق عاشق را به تصویر میکشد. چشمهای معشوق به تیغی تشبیه شده که دل عاشق را میدرد و هر روز بر رنج او افزوده میشود.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه عمیق و استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، موضوع هجران و درد عشق نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی دارد.
غزل ۳۶۳ - خطت، که رقم بر ورق لاله کشیده
خطت، که رقم بر ورق لاله کشیده
بر گرد گل از عنبر تر هاله کشیده
سالیست شب هجر تو و عاشق مسکین
هر روز ز تو محنت صد ساله کشیده
زان لب، که گزیدی، ز سر ناز به دندان
چون برگ گل آزردگی ژاله کشیده
دنبال دلم تیغ کشد چشم تو هر دم
فریاد از آن نرگس دنباله کشیده!
در بزم غمت با دل پر درد، هلالی
هر لحظه به قانون دگر ناله کشیده
بر گرد گل از عنبر تر هاله کشیده
سالیست شب هجر تو و عاشق مسکین
هر روز ز تو محنت صد ساله کشیده
زان لب، که گزیدی، ز سر ناز به دندان
چون برگ گل آزردگی ژاله کشیده
دنبال دلم تیغ کشد چشم تو هر دم
فریاد از آن نرگس دنباله کشیده!
در بزم غمت با دل پر درد، هلالی
هر لحظه به قانون دگر ناله کشیده
۴۰۴
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۶۲ - دردا! که باز ما را دردی عجب رسیده
گوهر بعدی:غزل ۳۶۴ - به کجا روم ز دردت؟ چه دوا کنم؟ چه چاره؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
