غزل ۳۶۵ - تو را که جان منی، ساخت ناتوان روزه

تو را که جان منی، ساخت ناتوان روزه
ندانم از چه سبب شد بلای جان روزه؟

زکوة حسن بنه سوی ما و روزه منه
که این زکوة بسی بهترست از آن روزه

زبان و کام تو را روزه بی حلاوت ساخت
نداشت شرمی از آن کام و آن زبان روزه

ز بس که بر در و بام آفتاب طلعت تست
به خانه تو گشادن نمی‌توان روزه

رسید دور گل و روزه در میان آمد
کجاست عید، که برخیزد از میان روزه؟

در انتظار شب عید و نور مجلس یار
سیاه گشت به چشم همه جهان روزه

ز ماه روزه، هلالی، فغان مکن همه روز
خموش باش، که زد مهر بر دهان روزه