غزل ۳۶۷ - تا چند بهر کشتن ما جور و کین همه؟

تا چند بهر کشتن ما جور و کین همه؟
ما کشته می‌شویم، چه حاجت به این همه؟

رحمی، که از جفای تو رفتند عاشقان
دل‌خسته و شکسته و اندوهگین همه

تو قبله مرادی و خوبان ز انفعال
دارند پیش روی تو سر بر زمین همه

یک بار هم به جانب ما بین، ز روی لطف
یکبارگی به سوی رقیبان مبین همه

رخساره برفروز و به گشت چمن خرام
تا خاک ره شوند گل و یاسمین همه

گر بگذری به ناز، چو لیلی، به طرف دشت
مجنون شوند مردم صحرانشین همه

چون در رهت هلالی سرگشته خاک شد
کردند ساکنان فلک آفرین همه