هوش مصنوعی:
این شعر یک سرود عاشقانه و ستایشآمیز است که در آن شاعر معشوق را به زیبایی و نورانیت توصیف میکند. او از آمدن معشوق ابراز شادی کرده و ویژگیهای مثبت او را برمیشمارد، مانند تازگی، شیرینی و تأثیر مثبتش بر جهان. شاعر همچنین مقایسههایی مانند گل، آفتاب و نخل برای توصیف معشوق به کار میبرد.
رده سنی:
15+
این شعر حاوی مضامین عاشقانه و احساسی است که برای درک عمیقتر آن، مخاطب نیاز به بلوغ عاطفی و شناختی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۳۷۴ - کشیده ای می و بالای منظر آمده ای
کشیده ای می و بالای منظر آمده ای
تو آفتابی و امروز خوش بر آمده ای
چو گل، به روی عرق کرده، میرسی از راه
بیا، بیا، که عجب تازه و تر آمده ای!
بیا، که خیزم و از شوق در برت گیرم
که نخل باغ جهانی و در بر آمده ای
سرآمدند به خوبی همه بتان، لیکن
تو نور چشمی و از جمله بر سر آمده ای
چه لطف آمدن و رفتنت خوشست! ای یار
که رفته ای و ز هر بار خوشتر آمده ای
به خنده شکرین و عبارت شیرین
هزار بار به از شیر و شکر آمده ای
ز پرتو تو هلالی کنون رسد به کمال
که آفتابی و خوش در برابر آمده ای
تو آفتابی و امروز خوش بر آمده ای
چو گل، به روی عرق کرده، میرسی از راه
بیا، بیا، که عجب تازه و تر آمده ای!
بیا، که خیزم و از شوق در برت گیرم
که نخل باغ جهانی و در بر آمده ای
سرآمدند به خوبی همه بتان، لیکن
تو نور چشمی و از جمله بر سر آمده ای
چه لطف آمدن و رفتنت خوشست! ای یار
که رفته ای و ز هر بار خوشتر آمده ای
به خنده شکرین و عبارت شیرین
هزار بار به از شیر و شکر آمده ای
ز پرتو تو هلالی کنون رسد به کمال
که آفتابی و خوش در برابر آمده ای
۴۰۱
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۷۳ - ای که به خون مردمان چشم سیاه کرده ای
گوهر بعدی:غزل ۳۷۵ - ای آنکه در نصیحت ما لب گشوده ای
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
