غزل ۴۰۶ - تو از من فارغ و من از تو دارم صد پریشانی

تو از من فارغ و من از تو دارم صد پریشانی
نمی‌دانم تغافل می‌کنی، یا خود نمی‌دانی

کنون تا می‌توانی از جفا کردن پشیمان شو
که بعد از کشتنم سودی نمی‌دارد پشیمانی

قدت بر جان مردم فتنه شد، باری، چه خوش باشد؟
اگر بنشینی و این فتنه را از پای بنشانی

دلم گر سوختی، بگذار، باری، استخوانم را
که می‌خواهم سگ کوی تو را خوانم به مهمانی

هلالی، دشمنست آن ماه و او را دوست می‌دارم
محبت بین که از جان دوستم با دشمن جانی