غزل ۴۱۸ - چند رسوا شوم از عشق من شیدایی؟

چند رسوا شوم از عشق من شیدایی؟
عشق خوبست، ولیکن نه بدین رسوایی

خواستم پیش تو گویم غم تنهایی خویش
آمدی سوی من و رفت غم تنهایی

مست عشقیم، اگر هیچ ندانیم چه غم؟
ذوق نادانی ما به ز غم دانایی

بر زمین جلوه نمودی، فلک از رشک بسوخت
که فلک را ملکی نیست به این زیبایی

سرو و گل نازک و رعناست، ولی نتوان یافت
گل به این نازکی و سرو به این رعنایی

در چمن پیش تو رشکست ز نرگس ما را
گر چه مشهور جهانست به نابینایی

رفتی و دیر شد ایام فراقت، چه کنم؟
زود باز آی، که مردم ز غم تنهایی

چون سگ تست هلالی، دگرش منع مکن
که درین راه چرا می‌روی و می آیی؟