شماره ۱۴ - از من چه شد که یاد نیامد حبیب را

از من چه شد که یاد نیامد حبیب را
مردم ز درد و نیست غم من طبیب را ۱

گو رنجه کن قدم به عیادت که خوب روی
نبود بدیع اگر بنوازد غریب را ۲

برآستان دوست مجاور بدی سرم
گردست امتناع نبودی رقیب را ۳

هرگز به هرزه دامن گل کی دهد ز دست
گر هیچش اختیار بود عندلیب را ۴

رغم عدو چه تعبیه یی ساخت زلف دوست
در جیب صبح باد روان کرد طبیب را ۵

جز یاد دوستان نرود در مسامعم
آن به که نشنوم هذیان خطیب را ۶

پیرانه سر چو زاهد صنعان ز دست دل
درگردن افکنم به ارادت صلیب را ۷

استاد من معلم کُتّاب عشق بود
بیهوده می کنند ملامت ادیب را ۸

تسلیم عشق شو چو نزاری نه معترض
نقض معلمان نرسد مستجیب را ۹