شماره ۷۰ - آدینه مست مرا دید محتسب خراب

آدینه مست مرا دید محتسب خراب
می آمدم برون ز خرابات مست بی نقاب ۱

آغاز کرد بی هده گفتن کی ای فلان
از چون تویی خطاست چنین کار ناصواب ۲

آدینه چون به مجلس واعظ نیامدی
نشنیدی از خطیب که چون می کند خطاب ۳

ای فارغ از بهشت نمی بایدت نعیم
وی غافل از جحیم نمی ترسی از عقاب ۴

گفتم که احتساب خراباتیان که کرد
هرگز که دید کوی خرابات و احتساب ۵

گر راست بشنوی ز خراباتیان بسی
راغب تری به شرب سر از راستی متاب ۶

بر من چه اعتراض کنی دفع خویش کن
کز خود برون نرفته به زهدت چه احتساب ۷

اینک بهشت اگر به قضا داده ای رضا
وینک جحیم اگر طمعی داری از شراب ۸

از مجلسی چه می کنم اینجا که می کنند
هر دم روایتی درگر از آیت عذاب ۹

من در بهشتِ مجلسِ اصحاب می خورم
بر بانگ چنگ و ضرب دف و نغمه ی رباب ۱۰

آن جا نه جای تست نه میخانه راه تو
زهّاد را پدید بود مرجع ومآب ۱۱

آن ها که سر به دنیی و دین درنیاورند
حلاج وار طوق ندانند از طناب ۱۲

کردند اعتصام به حبل الله و زدند
دست وفا به دامان اولاد بوتراب ۱۳

بی بال مانده ای نتوانی پرید از آنک
ناممکن است جلوه ی طاووس از غراب ۱۴

مثل تو پاک تن نبد آن قوم پاکباز
گنجشک را رسد که کند پنجه با عقاب ۱۵

ایشان منزّه اند و تو موقوف نام وننگ
ای گاو لاغری مفگن خر در این خلاب ۱۶

منگر به عاشقان به حقارت که می کنند
شیران نر زه معرکه ی عشق اجتناب ۱۷

افسرده را چه غم که نزاری در آتش است
ای دست گیر هان که ز سر درگذشت آب ۱۸

یارب تو آگهی که محبّ ولایتم
روز جزا به قدر محبان دهم ثواب ۱۹