شماره ۹۴ - گرم زمانه دهد از بلای عشق نجات

گرم زمانه دهد از بلای عشق نجات
در فضول نکوبم دگر به هیچ اوقات ۱

ولی نجاتِ من از عشق کی شود ممکن
گر آسمان چو زمین باز استد از حرکات ۲

مرا نجات بود گر دهد ضلالت نور
مرا خلاص بود گر شود سراب فرات ۳

بگردم از قدم او قطب را بود حرکت
بایستم ز فا گر کند زمانه ثبات ۴

کنم سجود بتی را که مرده زنده کند
دگر به هرچه ارادت کنم کم است ازلات ۵

بهشتیی به کف آرم به از هزار بهشت
چو مونسیم نباشد چه می کنم ز حیات ۶

خوش است بر لبِ شیرین و پر نمک سبزه
بلی به گرد نمک ساز نا درست نبات ۷

بلای جانِ منا آفت دلا ز تو ام
به حالتی که در آن باب عاجزم ز صفات ۸

هوایِ عشقِ تو چون اوفتاد در سرِ من
نزولِ شاه به ویرانه ی گدا هیهات ۹

برابرِ نظرم ایستاده ای به خیال
به هر طرف که به عمدا نظر کنم ز جهات ۱۰

کنون که قدرت بخشایش است رحمت کن
هزار یاد نزاری چه سود بعدِ وفات ۱۱