شماره ۹۵ - ما را ز عشق کی بود ای دل به جانت نجات

ما را ز عشق کی بود ای دل به جانت نجات
روزی که نامِ عشق بر افتد ز کاینات ۱

بگرفت چار سویِ وجودم بلایِ عشق
وز هیچ سو گریز ندارم ز شش جهات ۲

ناممکن است کز دلِ احبابِ مهربان
بیرون شود محبّتِ یارِ شریف ذات ۳

جانا ، دلا ،خلاصه ی عشقا به صد زبان
ناید کمالِ حسنِ تو در حیّزِ صفات ۴

گر بشنود حسنِ تو آوازه بت پرست
رغبت کند به عزمِ زیارت به سومنات ۵

سر پیشِ روی بت ننهادی به سجده باز
با لات اگر مطالعه کردی مطیعِ لات ۶

خلقی به تشنگی چو سکندر بمانده اند
در ظلمتِ تحیّر از آن چشمه ی حیات ۷

تا نیل بر کرانه ی ماهت کشیده اند
عشّاق را ز دیده روان کرده ای فرات ۸

تا کی بود نزاریِ بی چاره ذرّه وار
سرگشته در هوایِ تو بی صبر و بی ثبات ۹