شماره ۱۰۳ - چه باشد ار دهدم روزگار چندان بخت

چه باشد ار دهدم روزگار چندان بخت
که روی دوست ببینم، دریغ کو آن بخت ۱

گذشت عمر و برون نامد از وبال اختر
فرو شدیم به درد و نکرد درمان بخت ۲

به سوز ناله و فریاد من نشد بیدار
دمی ز خواب تغافل زهی تن آسان بخت ۳

نه بخت آن‌که کند توبه از فضولی دل
نه روی آن‌که شود بعد از این به سامان بخت ۴

چگونه جمع بود خاطرم که می‌بینم
چو زلف دوست سر آسیمه و پریشان بخت ۵

چنان نزار شدم در فراق دوست که عقل
دو چشم خیره بماند از من گریزان بخت ۶

ستیزه می‌کند و می‌رود به طنّازی
ز دور بر من عاجز به خیره خندان بخت ۷

ز بخت چند کنم استعانت اندر عشق
هنوز باش کزین ورطه چون برد جان بخت ۸

نزاریا چو چنین شد صلاح دانی چیست؟
که امتحان نکنی عهد سست‌ پیمان بخت ۹

ز خویشتن به در آی و به خویشتن بگذار
زمانه را و ازین بیشتر مرنجان بخت ۱۰