شماره ۱۱۷ - مرا شدن به تماشای یار مصلحت است

مرا شدن به تماشای یار مصلحت است
ز هر مصالحم این اختیار مصلحت است ۱

عقوبتم مکن ای یار مهربان به گناه
که یار اگر بکشد حیف یار مصلحت است ۲

به باغ رفتن و می خوردن وطرب کردن
به موسم گل و فصل بهار مصلحت است ۳

ز روی خوب چرا منع می کنند مرا
که احتراز ز پرهیزگار مصلحت است ۴

گناه نیست به فتوی عشق اگر خوبان
رضا دهند به بوس و کنار مصلحت است ۵

خوشا شبی که دلم میدهی و می گویی
بیار باده که دفع خمار مصلحت است ۶

کنار و بوسه و لمس و نظر به مذهب عشق
اگر غرض نبود هر چهار مصلحت است ۷

به زینهار تو باز آمدم که مجرم را
چو توبه باز کند زینهار مصلحت است ۸

به یک نظر سخنی بر نمی توانم گفت
بیا که با تو به خلوت هزار مصلحت است ۹

اگر به خون منت رغبت است و می دانی
که بر دلت ننشیند غبار مصلحت است ۱۰

نزاریا شب قدرست قدرشب دریاب
که داد بستدن از روزگار مصلحت است ۱۱