شماره ۱۳۳ - به عهد حسن تو بس فتنه کز جهان برخاست

به عهد حسن تو بس فتنه کز جهان برخاست
مرا هوای تو ای ماه مهربان برخاست ۱

مگر میان تو گفتم درآورم به کنار
نشد کنار و بسی فتنه از میان برخاست ۲

خلیل وار توانم نشست بر آتش
ولیکن از سر کویت نمی توان برخاست ۳

به جویبار چمن بر گذشت قامت تو
ز عکس سایه ی او سرو بوستان برخاست ۴

صبا ز جیب عرق چین تو دمی در داد
دل من از سر جان آستین فشان برخاست ۵

نسیم زلف تو تا در دماغ من بنشست
خیال خال تو تا پیش من عیان برخاست ۶

ز شش جهات وجودم زمان زمان دم دم
هزار فتنه ز تاثیر این و آن برخاست ۷

خیال روی تو در چشم عارفان بنشست
ز کنج صومعه فریاد الامان برخاست ۸

ز در درآی و دمی در کنار من بنشین
که بی تو از همه اعضای من فغان برخاست ۹

به گریه گرچه درآیم ز غایت رقت
ز چشم من مژه ها چون سر سنان برخاست ۱۰

فسردگان خبر از سوز ما نمی دارند
میان ما و مُشَنّع خلاف از آن برخاست ۱۱

به هر کجا که نزاری به سوز دل بنشست
فغان ز سدره نشینان آسمان برخاست ۱۲