شماره ۱۳۲ - سرو کشمر که سمر گشت ز بستان برخاست

سرو کشمر که سمر گشت ز بستان برخاست
سرو سیمین بر ما از چمن جان برخاست ۱

این چه روی است که از گوشه برقع بنمود
که قیامت ز نهاد من حیران برخاست ۲

خط سبزش نگرید آمده در گرد لبش
اینک آن خضر که از چشمه حیوان برخاست ۳

در میان آمد و بنشست و چو بیرون شد باز
این همه فتنه از آن سرو خرامان برخاست ۴

کفر و اسلام به هم بر زد و کی بنشیند
رستخیزی که از آن زلف پریشان برخاست ۵

دلبرا ذره به خورشید کند میل و مرا
طمع وصل تو در سر ز پی آن برخاست ۶

من اگر سر برود با تو به سر خواهم برد
تا نگویند به عجز از سر پیمان برخاست ۷

نتوان از سر پیمان تو برخاست ولیک
از سر جان به تمنای تو بتوان برخاست ۸

ذره ای مهر تو در جان نزاری بنشست
این همه ولوله از خلق قهستان برخاست ۹