شماره ۱۳۴ - همین که از برم آن سرو سیم تن برخاست

همین که از برم آن سرو سیم تن برخاست
سحاب دیده خون ریز موج زن برخاست ۱

چنان ز قلزم چشمم روانه شد طوفان
که موج تا به میان از کنار من برخاست ۲

به هر مقام که شد از خروج خلق نفور
نفیر روز قیامت ز تن به تن برخاست ۳

غلط شدم که نقاب از جمال خود برداشت
خروش روز قیامت ز انجمن برخاست ۴

صبا ز جیب عرق چین او چو برخیزد
چنان دمد که نسیمی که از چمن برخاست ۵

ز غنچه تا ورق نازکش برون آمد
هزار خار ز اطراف نسترن برخاست ۶

خیال رویش از آنگه که در نظر بنشست
ندیده ام نفسی خوش که از بدن برخاست ۷

من و محبت و آلایش بدن هیهات
چنبن محال ز افعال اهرمن برخاست ۸

مگر منازعتی شد میان دیده و دل
به کار هر دو نزاری ممتحن برخاست ۹

جمال شاهد جانان به داوری بنشست
میان دیده و دل این همه سخن برخاست ۱۰

کمند زلف نمود از حجاب و گفت چنین
هزار فتنه ازین زلف پر شکن برخاست ۱۱