شماره ۱۳۵ - همین که از برم آن سرو نازنین برخاست

همین که از برم آن سرو نازنین برخاست
ز اندرون دلم آه آتشین برخاست ۱

ز هر کجا که به جای دگر به طالع سعد
نزول کرد قیامت از آن زمین برخاست ۲

نمود از طرف برقع آفتاب جمال
ز عاشقان جهان الغیاث ازین برخاست ۳

به راستی که اگر چه نشسته در جان است
به قامت از چمن باغ دل چنین برخاست ۴

به رغم اگر چه رقیبش نشسته هم پهلوست
ولی چه چاره که از خار انگبین برخاست ۵

چه قادرست به تاراج جان و غارت دل
به ترک تاز چو یاغی که از کمین برخاست ۶

هزار دل به در افتد چو زلف بفشاند
ز نیفه ها که از آن نافه های چین برخاست ۷

به هر لطیفه که پیوست در محاسن او
ز بام سدره به تحسینم آفرین برخاست ۸

زمانه در پی آزار من چنان که هلیل
به کینه در طلب هرمز حزین برخاست ۹

نزاریا مخور اندیشه کاین همه شر و شور
به روزگار تو از رای خرده بین برخاست ۱۰