شماره ۱۳۶ - این سرو خرامان ز گلستان که برخاست

این سرو خرامان ز گلستان که برخاست
وین ترک پری‌وش ز شبستان که برخاست ۱

این فتنه کزو خیره بماندند زن و مرد
در عهد که بوده‌ست و به دوران که برخاست ۲

تا این بت کافر بچه با آن دل سنگین
در کشتن فرزند مسلمان که برخاست ۳

زلف از پی بر هم زدن کار که بربست
خاص از پی خون ریختن جان که برخاست ۴

آه این چه بلایی‌ست که را سوخت که را ساخت
در عهد که بنشست و ز پیمان که برخاست ۵

شهری ز پی ا‌ش پیر و جوان منعم و مفلس
در درد فرو رفت به درمان که برخاست ۶

چندی دلم از دست بلا گوشه‌نشین بود
بنگر که دگرباره به دستان که برخاست ۷

ما از دل و دین دست بشستیم و ندانیم
تا در همه شهر از پی ایمان که برخاست ۸

سوز که رسیده‌ست چنین در تو نزاری
دردی‌ست عجب از دل بریان که برخاست ۹

این درد که بر جان تو بی‌چاره نشسته‌ست
هم فعل تو داند که ز دامان که برخاست ۱۰