شماره ۱۴۲ - مشتاق روی دوست که حالش مشوش است

مشتاق روی دوست که حالش مشوش است
گر پابرهنه بر سر آتش رود خوش است ۱

از سوختن گزند نباشد خلیل را
گر زان که شش جهات جهان جمله آتش است ۲

چون تیر بی حجاب شوم در سرای دوست
گر صد رقیب بر در و بامش چو آرش است ۳

از فرش عار دارد و از عرش بگذرد
آن کو به بحر عشق درافکنده مفرش است ۴

در چشمش آدمی همه دیوند هر که را
میل نظر به جانب یار پری وش است ۵

عاقل رضای دوست به دنیا و دین نداد
ما فارغیم و خاک بر آن سر که سرکش است ۶

ما و قرابه ی می و کنج خرابه یی
اینجا چه جای طاق و رواق منقّش است ۷

درکش نزاریا سر از این طاق سرنگون
درخورد صحبت تو حریف قدح کش است ۸