شماره ۱۴۳ - آه مِن حُبّکَ مِن حُبّکَ آه این چه قضاست

آه مِن حُبّکَ مِن حُبّکَ آه این چه قضاست
بَلَغ السیل چه تدبیر کنم این چه بلاست ۱

آتش عشق به هر بیشه که در می‌افتد
پیش او سنگ و گیا هر دو روان است و رواست ۲

گرد بر دامن هر سوخته کز عشق نشست
رستخیز آمد و طوفان ملامت برخاست ۳

غم مستغرق دریا نخورد بر ساحل
از کسی پرس که هم بستر خوابش دریاست ۴

کس نداند که مرا با تو چه کار افتاده ست
گر بداند نکند عیب وگر کرد سزاست ۵

لا محال از عقب عشق ملامت خیزد
از ملامت نگریزیم که خود شیوه ماست ۶

به ملامت گر و تشنیع زن و عیب نمای
خاک بر فرقم اگر یک سر مویم پرواست ۷

گر مرا عشق ز خلقیّت خود برهاند
چه بماند همه معشوق که در عین بقاست ۸

چو حجاب است هم از پیش مگر برخیزد
بیش از این هیچ ندارم ز نزاری درخواست ۹

راز خاصان نتوان کرد چنین فاش خموش
زان که در حوصله عام نمی گنجد راست ۱۰