شماره ۱۴۷ - می خور که بر اصحاب خرابات حلال است

می خور که بر اصحاب خرابات حلال است
گو زهر خور آن کس که بر او نوش وبال است ۱

زان باده که گویی دمش از بوی بهشت است
گر نیز به دوزخ بروم توبه محال است ۲

بسیار بکوشید خَضر تا که بدانست
آخر که حیاتش هم از این آب زلال است ۳

از صحبت یاران دل افروز به نوروز
غایب نتوان بود که هنگام وصال است ۴

آنچ از دم عیسی به روایت بشنیدیم
دیدیم که در قافله ی باد شمال است ۵

عیبم مکن ای خام که افسرده نداند
تا سوخته ی عشق بر آتش به چه حال است ۶

در گوشه ی محراب به تقوا بنشیند
آن را که نظر بر خم ابروی هلال است ۷

از خانه برون آمدنم زهره نباشد
در خلوتم آن روز که آن محض کمال است ۸

شوخی دگر از هر سر کویم که برآیم
چادر بگشاید ز قیامت که جمال است ۹

روزی پدرم گفت برآنم که نزاری
از مطرب و می توبه کند این چه خیال است ۱۰

معروف بود مردم دیوانه به توبه
بر من به جویی هر چه حرام است و حلال است ۱۱