شماره ۱۶۶ - دریغ نیست وجودم که در عذاب الیم است

دریغ نیست وجودم که در عذاب الیم است
دریغ صحبت یاران و دوستان قدیم است ۱

بسی مفارقت افتد میان اهل مودت
ولی شماتت اعدا ز هر کنار عظیم است ۲

چو در حضور بود خاطر از فراق نترسم
قتیل تیغ بلا را ز تیر مرگ چه بیم است ۳

گرم دو دیده بدوزند روی دوست ببینم
که اندرون مصفا چو دست پاک کلیم است ۴

حجاب عقل محال است عشق را که بپوشد
چنان که نافة در جیب و طبل زیر گلیم است ۵

مگر صفا ز گریبان یوسفم به در آید
که بوی پیرهن است آن که می دمد نه نسیم است ۶

به بوستان همه کس مایل تفرج و بر ما
نه بوستان که جهان بی وجود دوست جحیم است ۷

مزید دولت آن مقبلی که بخت مطیعش
بر آستانه صاحب دلی چو خاک مقیم است ۸

رقیب را که چنین منع می میکند ز حبیبم
دگر رقیب نمیخوانمش که دیو رجیم است ۹

چرا صبور نباشم مشنّعِ متهتّک
محل راز نداند که مرد عشق حلیم است ۱۰

ز سنگ خون بچکد گر به دوست باز نمایم
که در فراق چو خون میخورم خدای علیم است ۱۱

ز دوستان به ملامت نه ممکن است ملالت
دوای درد نزاری خلاف رای حکیم است ۱۲