شماره ۱۷۶ - بتی فربه سرین لاغر میان است

بتی فربه سرین لاغر میان است
چه می گویم میانش بی نشان است ۱

سخن تا بر لبش ناید ندانند
که در اصل آن شکر لب را دهان است ۲

لبش را چون توانم کرد نسبت
به شیرینی که شیرین تر زجان است ۳

نسیم لطف طبعش را چه گویم
که با باد سحرگه هم عنان است ۴

جمال عالم آرایش به خوبی
نمودار بهشت جاودان است ۵

زمان جز بر مراد او نگردد
از این جا نادر دور زمان است ۶

اگر چه بس سبک روح است لیکن
غم او بر دلم بار گران است ۷

مرا سودای او در سر چو آتش
که افتد در حریر و پرنیان است ۸

نمی یارم گذر کردن به کویش
که سیلاب از کنارم تا میان است ۹

خبر داری ز آتش دان گردون
تنور سینه ی من همچنان است ۱۰

پری دیده ست پنداری نزاری
چنین با آدمی بیگانه ز آن است ۱۱