شماره ۱۹۳ - تشنیعِ خلق برمن ازین خاک ساری است

تشنیعِ خلق برمن ازین خاک ساری است
وین آب دیر شد که در این جوی جاری است ۱

ما خوف راملامتِ افسرده کرده ایم
آری همیشه شیوه افسرده خواری است ۲

ما بی خبر که عینِ بقا در فنایِ ماست
اصل جهاد قاعده جان سپاری است ۳

زهّاد را امیدِ ثواب از عبادت است
معهودِ ما به دوست نیازست و زاری است ۴

داند که از دیارِ که می آید این صبا
آن را که برمقالتِ ما استواری است ۵

اسرار فاش می کنم و قاصرم و لیک
بی طاقتی نتیجه بی اختیاری است ۶

الحق مقصّرم که قلم را به خدمتی
رخصت دهم که حاصلِ آن شرم ساری است ۷

هرگز قبول کی کند از من سخن شناس
عذری که در مقابله نابه کاری است ۸

معذور نیستم که به تاراج می دهم
گنجی که در خرابه کُنجِ نزاری است ۹

بس مدّتی نماندکه بر تو نزاریا
فتوی روان شود که چو حلّاج داری است ۱۰