شماره ۲۰۶ - آخر دور ظلم و بیدادست

آخر دور ظلم و بیدادست
که جهان در تزلزل افتاده ست ۱

روی ها در سجود بر خاک است
دست ها بر خدا به فریاد است ۲

دل ظالم کجا و رحم کجا
بی ستون بی خبر ز فرهادست ۳

گر جهان شد خراب باکی نیست
چون وطن گاه جغد آبادست ۴

نیست یک آدمی به ده قصبه
که نمی آید آدمی بادست ۵

همه ابلیس و دیو و عفریت اند
ز آدمی خود کسی نشان داده ست؟ ۶

تکیه از جهل می کند نادان
بر جهانی که سست بنیاد ست ۷

هر که محجوب ماند از مطلوب
هم خود از پیش خود بر استاده ست ۸

سست عزما که طالب جاه است
سخت جانا که آدمی زادست ۹

خوش دلی در زمانه ننهادند
و ان طلب می کند که ننهاده ست ۱۰

در چنین دور خاک بر سر آن
که بدین زندگی دلش شادست ۱۱

باده می خور نزاریا و مخور
غم دنیا که سر به سر بادست ۱۲