شماره ۲۰۷ - گر تو نامحرمی ای یار بدار از ما دست

گر تو نامحرمی ای یار بدار از ما دست
کار ما با نفس محرم عشق افتاده ست ۱

یار باید که حجاب من بی دل نشود
دایم از صحبت نامحرمم این فریادست ۲

بر سر از مبداء فطرت رقمی زد عشقم
اگر انصاف ز من می طلبی بی دادست ۳

یک نفس بیش ندارد چه کند صاحب وقت
هر چه دیگر همه حشوست و خیال آبادست ۴

جهد کن تا نفسی می رود اندر حلقت
مگر آری دلِ دلسوخته یی را با دست ۵

شادی آن که در مرحمت و رافت و فضل
بر جماهیر گدایان غنی بگشاده ست ۶

دنیی و عقبی اگر باز شناسی در وقت
همه در وقت حریفی ست که این دم شادست ۷

ساکن وصل و امین باش سنایی گفته ست
آخر ای یار دل اهل دل از پولادست ۸

نوعروسی ست جهان گر چه قدیم است و لیک
سهل باشد که چو تو ناخلفی دامادست ۹

غایت رفق نزاری سخن شیرین است
شیوه ی سنگ پرستی روش فرهادست ۱۰

مسکرات است نه ترتیب سخن پیرایی
زاده ی فطرت وقت است همین دم زاده ست ۱۱