شماره ۲۱۴ - مرا که با رگ جان شاخ مهر پیوندست

مرا که با رگ جان شاخ مهر پیوندست
گمان مبر که دلم دل ز دوست برکندست ۱

تنم به یک نفس از وصل یار خوشنودست
دلم به یک نظر از روی دوست خرسندست ۲

غریب نبود اگر چشم جان به جانان است
عجیب نیست اگر میل دل به دلبندست ۳

فغان کنند نصیحت کنان، نمیدانند
که بندِ پایِ دلِ مُستمندِ من پندست ۴

ز فرقت تو به جان آمدم بیا ای جان
که جان من به جمالت بس آرزومندست ۵

به خاک پای تو کز دیده غرق در خونم
به خاک پای تو گفتم، ببین چه سوگندست! ۶

خلاف عهد نزاری مکن به سعی جفا
که در وفا و صفا بی نظیر و مانندست ۷