شماره ۲۱۸ - دلم هنوز به پیرانه سر گرفتارست

دلم هنوز به پیرانه سر گرفتارست
هنوز در سرم آشوب عشق بسیارست ۱

میی ست در سرم از جام روزگار الست
که حاجتم نه به خم خانه نه به خمّارست ۲

دلم گریخته در تار تار زلف کسی ست
که رشک نافه ی مشک غزال تاتارست ۳

دلی که جنبشی از عشق نیست در جانش
اگرچه کار جهان با وی است بیکارست ۴

چه پادشا، چه گدا هرکه را حیاتی هست
شدن مسخّر فرمان عشق ناچارست ۵

حیات مرده دل از اتّصال زنده دلی ست
که هرکه او بکسی زنده نیست مردارست ۶

کمال عشق برون رفتن از وجود خود است
نکو ز من بشنو سرّ یار با یارست ۷

تو چیستی همه او ، غیر او چه هیچ دگر
حکایت است نه حقّا که محض اسرارست ۸

ز هیچ هیچ نیاید بلی بلی همه اوست
به خویش رفتن اقرار نیست انکارست ۹