شماره ۲۲۲ - چون بخواند حاسدم آتش پرست

چون بخواند حاسدم آتش پرست
چون مرا بیند چنین آتش بدست ۱

ماهم اندر آتشیم از آب رز
گر خلیل اللّه در آتش نشست ۲

گر بود بی آبرویان را مجال
از تعصّب در زنند آتش به مست ۳

زاهد روبَه طبیعت را چه قدر
شیر با آن صولت از آتش بجست ۴

چون نباشد دوزخی مست سخی
پس از آن آتش به این آتش بر است ۵

ساقیا هین کز دم دی در دلم
گر نمی خون بود بی آتش ببست ۶

نی چه میگویم که دور از روی او
زار میسوزم ز بس آتش که هست ۷

دوش گفتی می لبم مجروح کرد
جان من یاقوت کی زأتش بخست ۸

از نزاری رخ مپوش امشب که هست
بت پرست ، اخترپرست ، آتش پرست ۹