هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که به موضوعاتی مانند مستی معنوی، از دست دادن خویشتن در عشق، نقد عقل و نفس، و ستایش توفیق الهی می‌پردازد. شاعر از حالتی سخن می‌گوید که در آن فرد از خود بی‌خود شده و به مستی عشق الهی رسیده است. همچنین، به ناتوانی عقل در درک برخی حقایق و لزوم تسلیم در برابر عشق الهی اشاره می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و مفاهیم به کار رفته نیاز به دانش ادبی و عرفانی پایه دارد.

شماره ۲۲۳ - در حضور دوستان می پرست

در حضور دوستان می پرست
این گواهی میدهم اندر الست ۱

هرکه را دادند جام بی هُشی
مست و لایعقل شدو از خود برست ۲

دل ز بدو فطرتم از دست رفت
لاجرم اینجا نمی آید بدست ۳

چون ندادم دل به دلداری نِیَم
لایق و همصحبت اهل نشست ۴

توبه ی توهم چو زلف یار ماست
پای تا سر پرشکنج و پر شکست ۵

چیست عقل و نفس ما؟لات و هبل
پس چرائی معترض بر بت پرست ۶

هم عنان جبرئیل حضرت است
هرکه را توفیق بر فتراک بست ۷

عاقلان را حوصله ی این لقمه نیست
بر نزاری شان ولی انکار هست ۸

خویشتن بینان کوته دید را
نیست حدّ خود براندازان مست. ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۴۸۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۲۲ - چون بخواند حاسدم آتش پرست
گوهر بعدی:شماره ۲۲۴ - یک نفس با همدمی از هردو عالم خوش ترست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.