شماره ۲۲۹ - چه عیش‌ها دگر اصحاب را کزین سفرست

چه عیش‌ها دگر اصحاب را کزین سفرست
مگر مرا که وجود از حیات بی‌خبر است ۱

نه یار با من و نه دل زهی دو دیدهٔ سخت
که با چنین سر و کارم عزیمت سفرست ۲

من از جهان و جگرگوشه‌ای و غایب از او
وجود با من و دل پیش گوشهٔ جگرست ۳

نه حاصلی و نه تکلیفی و نه مصلحتی
مرا بگوی که طوق عراق در چه خورست ۴

به قهستان درم از دوستان شکایت نیست
ولی رقیب حبیبم ز دشمنان بتر است ۵

اگر تو قصهٔ ما بشنوی دگر نکنی
حدیث لیلی و مجنون که در جهان سمرست ۶

چه جان بکندم و خون خوردم و نمی‌میرم
دروغ نیست که عاشق ز سنگ سخت‌ترست ۷

معاف دار که با خویشتن نپردازد
کسی که خاطر او در پی کسی دگرست ۸

به سر نمی‌شود از شاهدی وگرنه مرا
خدای داند کز هرچه در جهان به سرست ۹

رقیب گفت نزاری مکن نظر به غرض
بپوش دیده که ما را غرض همین نظر است ۱۰