شماره ۲۴۳ - یارم برفت و از منِ دل خسته برشکست

یارم برفت و از منِ دل خسته برشکست
یاری چنان دریغ که بگذاشتم ز دست ۱

حیف است دست باز گرفتن ز مهربان
خاصه چه مهربان بتِ خوش باشِ خوش نشست ۲

یک دم خیالِ او ز دو چشمم نمی رود
زیرا تمام مستم از آن چشمِ نیم مست ۳

گر گویمش دمی ز نظر رفته هست نیست
ورگویم از غمش دلم آزرده نیست هست ۴

هم چون زمین تحمّلِ بارِ غمش کنم
تا آسمان شود به قیامت چو خاک پست ۵

بر ما قیامت آمد و بگذشت و منتظر
دیریست تا به موعدِ خلدست پای بست ۶

ای باز از زبانِ فلان گوی با فلان
گر هیچ یادت آید از صحبتِ الست ۷

باز آ که در فراقِ تو زان ها که دیده ای
شوریده تر شده ست نزاریِ می پرست ۸

ورنه جواب ده که به ما در سلوکِ عشق
آن کس رسد که کلّی از خویشتن برست ۹