شماره ۲۷۹ - این ذاتِ مطهّر مگر از نور سرشته ست

این ذاتِ مطهّر مگر از نور سرشته ست
وین سروِ خرامان مگر از باغِ بهشت است ۱

با این همه شیرینی و چالاکی و چستی
خوش خُلق و نکوسیرت و پاکیزه سرشت است ۲

با صورتِ زیبایِ چنین آینه سیما
از آیینۀ چرخ مگویید که زشت است ۳

هرگز پدر و مادرِ گیتی نشنیدم
فرزند بدین شیوه که پرورد و که کشته ست ۴

بگذار سرم تا برود در قدمِ دوست
خود بر سرم اندر ازل این حکم نوشته ست ۵

گو شحنه به زندان مفرستم که وجودم
از دیدۀ سوزن به درآید که چو رشته ست ۶

گویند چنان شیخ چنین شوخ نباشد
آری که بسی مسجد جامع که کنشت است ۷

گو هردوجهان زیر و زبر شو که نزاری
با یاد تو یاد همه از دست بهشسته ست ۸